Roadtrip USA

Een roadtrip door The USA was altijd al een droom van me dus toen school me dat aanbood zei ik ook meteen: “Ja, dit ga ik gewoon doen”. we moesten een flink bedrag bij elkaar sparen. Ik werkte daarvoor elk weekend maar mijn lieve ouders hebben mij hierin ook flink gesponsord.   Aangezien ik deze reis in juli 2016 heb gemaakt, is het nog even zoeken naar details van de reis. Gelukkig heb ik een dagboek bij gehouden… Ja mensen, jullie horen het goed. Jullie gaan citaten uit mijn dagboek lezen!! Ik beloof het netjes te houden.

Denver, Colorado

 

Colorado

Het was 10 juli 2016 toen we na een lange nacht vliegen eindelijk landde in Denver, Colorado. Het was vroeg. Kwart over 4 om precies te zijn.  Het was warm buiten en dat was nog maar het begin. Het is anders warm dan in Nederland. Minder benauwd, iets waar ik prima aan kon wennen. We maakten kennis met onze gehuurde busjes, laadde onze tassen in en vertrokken naar ons motel, Quality inn.  In het motel konden we even bijkomen van de jet-lag.

We zijn goed uitgerust in het motel. Diezelfde middag gingen we naar een baseball wedstrijd in het Coors Field baseball stadium. Het was een bijzondere ervaring aangezien de Amerikaanse troepen werden geëerd. Een kolossaal grote vlag werd uitgerold over het veld onder begeleiding van het volkslied.  Nadat we ons hadden volgestouwd  met nachos en frisdrank vertrokken we weer terug naar het motel.

Utah

De volgende ochtend vertrokken we vroeg naar Moab, Utah Het was een reis van 6 uur. We zijn op verschillende plekken gestopt om het prachtige uitzicht te bekijken. Aangekomen bij Gold Bar Campground, moesten we onze tentjes neerzetten langs de Colorado River. Mijn matje lag als een steen op de harde grond en er waren geen WC’s. Nee, er was een gat met vier muren eromheen gebouwd. Maar de prachtige omgeving maakte alles goed. Ik ben trouwens heel erg in de zeik genomen op een van die avonden daar. Ik was vergeten m’n tanden te poetsen dus ik besloot s’savonds laat nog even naar de rivier te lopen om dat alsnog te doen. Ik hoorden mensen nog wel praten vanuit het kamp maar voor de rest was het doodstil. Totdat ik iets hoorden vanuit de rivier. Ronald en Nic hadden nog gewaarschuwd voor krokodillen.  Maar ik geloofde het niet echt omdat je die twee niet altijd serieus kan nemen. Maar goed. Ik hoorde toch echt geluiden die ik niet kon verklaren. Op een gegeven moment kwam het zo dichtbij. Maar ik kon niets zien, ook niet met m’n zaklamp. De paniek sloeg lichtelijk in. Ik heb een sprint getrokken terug naar het kamp. In paniek vertelde ik wat ik net had gehoord aan de twee heren. Nadat ik bijna  in janken uitbarstte gaven ze toe dat ik niets anders heb gehoord dan vallende steentjes in het water.

Colorado River, Utah
American Food

 

Island in the sky     Canyonlands NP, Utah

Die dagen daarop zijn we door twee gebieden heen gewandeld. De ene wandeling was zwaarder dan de ander met de hitte… maar god, het was het waard. Elk gebied heeft haar eigen charme. Ze zijn ook allemaal zo verschillend van elkaar. Om te beginnen zijn we naar het Reef National Park geweest. De volgende dag zijn we vroeg gestart met een wandeling door Canyonlands National Park, Utah. Het was een pittige wandeling en ik was blij dat ik goede wandelschoenen bij me had aangezien de rotsen daar redelijk glad zijn. Daarna hebben we Arches National Park, Utah bezocht. Arches Np staat bekend vanwege de vele indrukwekkende rotsformaties en balancerende  rotsen. Indrukwekkend was het zeker.

 

 

 

 

 

 

 

15 juli heb ik denk ik een van de mooiste dingen gedaan die ik tot nu toe ooit heb gedaan. De wandeling door de Bryce Canyon National Park, Utah. Ik denk dat de foto’s al genoeg zeggen. Ken je dat moment? Dat je ergens naar kijkt en denk: “Dit is waarvoor ik leef.” Misschien klinkt het heel dramatisch of overdreven maar deze wereld heeft zo verschrikkelijk veel te bieden. Dat was precies wat door mij heen ging. Het moment dat ik daar stond, uitkijkend over het gebied, de zon die op me scheen, de zweetdruppel op mijn voorhoofd. Op dat moment voelde ik me zo sterk.

Bryce Canyon NP

 

 

Tijdens ons verblijf in Bryce Canyon verbleven we op een vrij luxe campground: Ruby’s inn RV park. Mét, jawel, een spa. Ja, dat was wel even genieten. Het was ook best groot. Er waren winkels en restaurants, douches en normale WC’s! Ook was er een WIFI point. Slecht bereik maar ik kon hier wel even contact opnemen met het thuisfront.   Ik herinner me nog heel goed dat ik in het winkeltje stond. Ik was aan het kijken naar de 20 verschillende donuts toen er opeen een groep cowboys binnen kwamen lopen. Ik dacht eerst dat het een soort grap was. Want zeg nou zelf, dat zie je toch alleen maar in de films? Toen ik naar buiten liep zag ik de paarden staan en toen besefte ik dat hier nog echt gewoon cowboys leven.

Vanuit de Bryce Canyon zijn we vertrokken naar Las Vegas. We reden door Dixie National Forest en daarna door Zion National Park, Utah waar het asfalt rood is.

 

Nevada

Aangekonen in Las Vegas, Nevada, checkte we in bij Baymont Inn. Tegenover ons motel lag een enorme shoppingmall. Echt enorm. We hebben tijdens onze reis heel was shoppingmalls gezien. In the Usa heb je namelijk heel veel uitverkoop op de duurste merken. We hadden genoeg tijd dus we hebben ook heel was winkels gezien. Ook  moesten er boodschappen gedaan worden. Dan gingen we naar een wallmart. Een hemel voor alle huismoeders. Ze hebben daar werkelijk waar a l l e s. Wat mij  wel opviel is dat groeten en fruit daar heel duur is en het slechte eten juist heel goedkoop. Voor een appel betaalde je zo 3 dollar, terwijl je dat in de Nederlandse supermarkt 50 cent betaald.  Dus ja, de eerste paar dagen heb ik me inderdaad best wel volgepropt met donuts en ander zoete of zoute zooi.

Las Vegas was bijzonder. Alleen maar om het feit dat de stad midden in de woestijn ligt. Ik keek mijn ogen uit. Er is zoveel te zien. Niet alleen de gebouwen, de attracties en de winkels, maar ook de mensen. Amsterdam is er niets bij kan ik je vertellen. We hadden helaas maar 1 dag gekregen om Las Vegas te bezoeken. Veelte weinig tijd natuurlijk maar we hebben zoveel mogelijk proberen te bezoeken. We zijn in een achtbaan geweest en we hebben door een casino heen gelopen in de New York wijk. Een van de gaafste wijken vond ik  Londen. We waren daar als laatste naar toe gelopen omdat het ook helemaal aan de andere kant van de strip was. Het was ondertussen al donker. Er waren allemaal kleine tentjes, schattige lichtjes en straatmuziek. Heel leuk.  Er lopen heel veel straatartiesten over de strip. Denk hierbij aan half naakte vrouwen waarmee je op de foto kan, muzikanten, dansers. De stad heeft verschrikkelijk veel te bieden door alle verschillende gedeeltes. Persoonlijk vind ik dat iedereen hier een keer een kijkje moet gaan nemen… Just for the experience. Ik was trouwens nog vergatariër toen ik deze reis maakten. In Las Vegas kreeg ik wel echt heel moeilijk. Er waren zoveel hamburgers. Maar ik heb het volgehouden. Stiekem kan ik niet wachten om terug te gaan voor een goede Amerikaanse cheeseburger.

Onze tijd is Las Vegas zat erop. Onze volgende bestemming zou de Grand Canyon worden. Onderweg stopte we nog even bij Hooverdam. De Hooverdam staat ook wel bekend als de Boulderdam. Vernoemd naar de 12 km afstand gelegen plaats Boulder City. De Hooverdam is een betonnen boogdam in de Colorado ter hoogte van de Black Canyon, tussen de twee Amerikaanse staten Arizona en Nevada in.

 

Arizona

Aangekomen bij de Grand Canyon, konden we onze tenten opzetten in een bos in Grand Canyon Village, Arizona.  Mijn tent was kapot. Super fijn want juist die middag werden we verrast door een flinke regenbui. Ergens was de regen niet zo heel erg. Ik had heel even het gevoel dat ik de regen had gemist. Heel even maar.   Natuurlijk hebben we ook een wandeling door  Grand Canyon National Park gemaakt. Een bijzonder gebied. Persoonlijk vond ik het tegenvallen. Misschien lag het ook aan het sombere weer, wat het gebied ook wel wat grauwer maakten. Het was overigens wel heel warm.  Halve wegen de wandeling ben ik gestopt met wat andere. We zijn gaan zitten en hebben genoten van het uitzicht. De zon begon weer vol op te schijnen en alles leek meer kleur te krijgen.  Er zitten veel eekhoorntje in het gebied die het niet erg vinden om geaaid te worden. Door alle toeristen zijn ze tam geworden. Dat is ook niet zo gek want de Grand Canyon is een echte trekpleister.  De terugweg was zwaar omdat de weg best wel stijl boven loopt.  We reden terug naar het kamp. Die nacht viel ik als een blok in slaap. S ’nachts werd ik wakker van het gehuil van coyotes. Ik was wel een klein beetje bang moet ik toegeven, maar wel bijzonder. Opeens ben je er zo van bewust dat je midden in de natuur ligt. De volgende ochtend werden we vroeg wakker gemaakt voor het ontbijt. De zon scheen en paar meter verder op stonden wat herten met kleintjes.  De campground had een luxe kantine waar we goedkoop een ontbijtje konden halen. Onze thee kregen we in een mooie “Grand Canyon” mok die nu in mijn keukenkast staat.

We gingen door naar Holbrook, Arizona.  Hier verbleven we 1 nacht in een KOA in Petrified Forest National Park. Een KOA is een campground in een National park. Deze KOA had een zwembad waar we lekker in konden afkoelen. Ook konden we hier ook wat eten en was er een washok. Het was heel simpel maar op dat moment heel fijn. Ook hadden we hier wat douches en wc hokjes.  Ik heb hier voor het eerst een slang van dichtbij gezien. Hij zat in een boom, op ooghoogte. Ik ben geen fam van slangen. Ik was zelfs een beetje bang maar het was heel bijzonder om zoiets van dichtbij te zien in het wild. Ik ben daarna wel even naar m’n tentje gegaan om te kijken of alle ritsen wel goed dicht zaten…

Kasper en ik gingen ff op de foto.

New Mexico

Nadat we de volgende dag alles weer hadden ingepakt zijn we doorgereden naar Bernalillo, New Mexico. Hier verbleven we ook in een KOA. We zijn Albuquerque in geweest.

 

Colorado

We keerde weer terug naar Colorado. We kwamen aan in Alamosa, Colorado. In Alamosa ligt een bijzonder National park, namelijk de Great Sand Dunes NP. De naam zegt het al, zand duinen. Veel zand, heel veel zand. Sommige duinen zijn 230 meter hoog en behoren tot de hoogste duinen van Noord-Amerika. Het gebied is in 1932 uitgeroepen tot Nationaal Monument.   We kwamen aan en als snel mochten we onze eigen gang gang. Ik ging samen met een vriend op pad. Het zand van bloedheet. Op blote voeten lopen was geen optie. We moesten het doen met zand in onze sokken en schoenen. Na een tijdje rondlopen gingen we ergens zitten en genieten van het uitzicht. Er waren gezinnen met kinderen die speelde in het zand. Ook hadden sommige mensen planken meegenomen om zo van de bergen af te glijden.  Na een tijdje besloten we terug te lopen om de rest op te zoeken. Onze leraren kwamen ons tegemoet lopen. Ongerust. Er was namelijk een vrouw flauwgevallen door de hitte. Ze moest afgevoerd worden met de ambulance. Hierdoor hebben we het park iets eerder verlaten dan geplant. Er werd ons (voor de zoveelste keer) op het hart gedrukt om altijd water mee te nemen. En terecht. In dat soort gebieden is er een grote kans uit uitdroging.

Great Sand Dunes NP, Colorado

 

Onze reis eindigde waar onze reis ook begon, Denver, Colorado. We verbleven hier in Comfort Suites Inn Near Denver Downtown. In het motel hadden we een zwembad waar we s’nachts met een grote groep, als niemand anders er was, gebruik van maakten. We zijn naar Elitch Gardens geweest, een attractiepark. Er hing een goede sfeer. Er waren veel jonge mensen die daar chillde in het gras. Wat me wel op viel is dat iedereen er ouderwets uitzag vergeleken met ons. Kleding, haar etc. ik hat even het gevoel dat ik in het jaar 2005 was beland. Grappig wel.  Er waren wat foodtrucs en attracties. We hebben onze middag daar goed kunnen besteden. Op de allerlaatste dag zijn we naar Cherry Creek geweest. Een Shopping Center. Hier konden we lekker eten en we zijn zelfs nog even naar de film geweest in een hele grote bioscoop. Heel groot.

Het was weet tijd om terug te keren naar het motel. We moesten goed uitrusten want de ochtend daarop zouden we vroeg vertrekken naar het vliegveld. Ik zat er nog aan te denken om mezelf te verstoppen zodat ik nog een paar maanden van het mooie land zou kunnen genieten. Maar ik miste mijn familie en vrienden wel dus ik besloot toch netjes mee te gaan naar Nederland.

Met pijn in mijn hart moest ik het land verlaten. Ik heb mezelf gezworen om zo snel mogelijk terug te komen om meer van deze prachtige plekken te kunnen ontdekken. We hebben gezweet, gelachen, gescholden, vrienden gemaakt, plekken ontdekt, culturen ontmoet maar vooral erg veel genoten. Ik had dit nooit willen missen.

Kaylee Koning

 

 

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *