Kasper’s Verhaal

Kasper Kock is nog maar 17 jaar oud maar heeft nu al een flinke levenservaring erbij. Nadat hij zijn havo diploma op het Lek en Linge had gehaald, is hij vertrokken naar Tokyo voor een half jaar om daar de Japanse taal te leren.

Waarom Japan? 

“Ik heb puur voor Japan gekozen omdat het buiten mijn comfort zone ligt. Ik had ook naar Amerika of Australië gekund maar ik ben als iets bekender met die landen. Japan heeft een hele andere cultuur en de mensen zijn ook heel anders. Japanners zijn veel minder uitgesproken. Eigenlijk het tegenovergestelde van de Nederlander. Dat fascineert me.”

Kasper heeft de organisatie Studieglobe benadert. Zij hebben bijna alles geregeld. “Ik heb mij budget en wensen doorgegeven en hun hebben eigenlijk de rest van het werk gedaan. Ze regelde het onderwijs en het onderdak.”

De aankomst

Kasper vertelt dat hij het in zijn broek deed toen hij op het vliegveld aan kwam in Tokyo. “Het eerst was ik heb gedaan is mijn moeder bellen. Ik heb gehuild en haar verteld dat ik een fout had gemaakt er terug wilde.” Nadat hij was gerustgesteld besloot hij toch het avontuur aan te gaan. Er is weinig in het Engels aangegeven dus kon hij niet snel zijn gasthuis vinden. “Ik heb er denk ik drie keer zo lang over gedaan om er te komen dan eigenlijk nodig was.” vertelt Kasper. Toen hij bij zijn gastgezin arriveerde werd hij opgevangen door een lief Koreaans vrouwtje. Ze heeft Kasper zo veel mogelijk proberen te helpen met alles. Ze sprak slecht Engels maar was er vriendelijk en steunde hem. “De eerste dag heb ik de tourrist uitgehangen. Ik ben naar Shebua Crossing geweest. Het drukste kruispunt van Tokyo. Daarna ben ik naar de Starbucks gegaan voor een koffie. Ik heb daar bijna de hele middag gejankt.” De eerste paar dagen had Kasper heel veel last van heimwee. Hij miste zijn vrienden en familie. Hij miste zijn bed, een patatje oorlog en zelfs een bord boerenkool.

Senso-ji

“Ik kwam aan op een zaterdag en had die maandag pas mijn eerste schooldag. Twee dagen lang heb ik zonder sociale contacten gezeten. Ik voelde me heel alleen. De eerste schooldag kwam ik te laat. Dit kwam omdat ik niet wist hoe de metro’s werkten. In mijn klas zaten maar zes andere mensen en ze zeiden geen ene drol. Wel merkte ik aan ze dat ze bijna obsessed  waren met Japan. Dat heb ik niet. Ik vind het wel interessant maar ik was daar meer voor de ervaring.” Kasper vertelt dat hij de eerste week geen vrienden had en dat hij dat best moeilijk vond. Niet iedereen sprak Engels dus het communiceren was ook  niet altijd even makkelijk. Hij leerde wat Duitsers kennen. Kasper kan goed Duits dus hij maakte al snel wat vrienden. “Na 2 weken voelde ik me al meer op mijn plek in de grote stad.”  Kasper leerde niet alleen Japans, ook sprak hij veel Engels en Duits  met de vrienden die hij daar had gemaakt.

Inokashira Park

De Studie

“Ik kreeg vier uur per dag Japans. Best veel en het ging allemaal in een hoog tempo. Dat maakten het wel lastig. De taal zelf vond ik niet heel lastig om te leren. Binnen 2 weken lukte het me al om een klein gesprek in het Japans te voeren. Ik kon me redelijk goed vinden in de taal,   sprak ik met een enorm accent.” vertelt Kasper.

Kasper vertelt dat je in het Japans  geen uitzonderingen heb en dat ze zinsopbouw altijd hetzelfde is. De taal is wel breed. Er zijn drie soorten schriften. Katakana, uitschrijvan van woorden die niet Japans zijn. Kanji, het Chinese schrift. Als laatste leerde hij ook het Hiragana, letters. “Ik heb eigenlijk opnieuw moeten leren schrijven. Ik had het handschrift van iemand die in groep 4 zit.”

“Hoe wil je dit niveau Japans behouden?” vroeg ik hem. “Ik ga veel Japanse series op Netflix kijken.” zei hij met een grijns op zijn gezicht.

 

 

“Een zwart mondkapje is meer fashion”

Japan staat niet echt bekent om de schonen lucht. Veel mensen lopen daar rond met mondkapjes. Kasper vertelt dat de mensen in Tokyo voornamelijk rondlopen met mondkapjes als ze ziek zijn. Bijvoorbeeld als ze een griepje hebben en veel moeten hoesten, of als ze een longontsteking of amandelontsteking hebben. “Ik heb zelf ook met een mondkapje moeten rondlopen. Ik liep namelijk een amandelontsteking op. Ik denk dat dit komt door de slechte lucht in de stad.” aldus Kasper. Kasper koos wel voor een zwart mondkapje in plaats van een gebruikelijke witte. “Een zwart mondkapje is meer fashion.”

Eye opener 

“Het meest bijzondere wat ik in Japan heb meegemaakt….” Kapser moest hier even over nadenken. “Disney Land was leuk.” vertelt hij lachend. “Het ding met Tokyo is dat het geen mooie stad is. Maar mijn ervaringen in Tokyo werd leuk door mijn vrienden die ik daar heb gemaakt. Mijn vrienden hebben mijn reis het waard gemaakt. Ik kreeg een leven daar.” Vertelt hij met een glinstering in zijn ogen.

“Twee weken voordat ik zou vertrekken ben ik naar de tempel “Chichibu Shrine” geweest, 4 uur buiten Tokyo. We moesten eerst 3 uur met de trein en dan nog 1 uur met een bus. Op de berg hadden we een enorm mooi uitzicht over de zee. Ik zag Tokyo liggen. Het was een eye opener. Het was prachtig.” Hij vertelde verder. “De mensen daar waren anders. Relaxter. Ik zag Japan hierdoor heel anders.”

“Wat ik tegen iemand zou willen zeggen die naar Tokyo zou willen gaan… Laat je niet afschrikken door de grootte van Tokyo, want het kan best overweldigend zijn. Ook maakt het niet uit hoe goed je jezelf inleest over de Tokyo. Niets kan je voorbereiden op die stad. Wees tolerant, probeer het eten, bezoek tempeltjes en ga s ’nachts uit in een van de vele clubs in Shinjuku of Shibuya. En als je er wilt gaan wonen; bereidt je erop voor dat je in het begin niets zult snappen en dat de eerste paar dagen best zwaar kunnen zijn.”

Kasper vertelt me dat het een geweldige ervaring was. Hij ging er heen omdat hij niet zo wist wat hij wilde doen. Hij is zichzelf daar tegengekomen. Ook vertelde hij dat een andere taal leren een soort van voldoening geeft. Hij is trots op zichzelf, en terecht. “Het was het helemaal waard.” aldus Kasper Kock.

Kaylee Koning

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *